Tour de France

Hoe klein ook, deze robuuste mannen zijn mijn paradepaardjes. Zeker gedurende de Tourweken. Het is eigenlijk ook de enige categorie waar je gemakkelijk een soort verhaallijn bij kunt bedenken. In de eerste twee renners bijvoorbeeld kun je met wat verbeelding de legendarische Tourhelden Fausto Coppi en Gino Bartali herkennen. Ze zijn nog steeds verwikkeld in een onderlinge strijd... Sommige minirenners stammen uit de tijd dat shirtreclame nog niet bestond of niet toegestaan werd. Later kwamen de bekende sponsornamen op de wielershirts te staan, zoals KAS, Fagor en Peugeot. Het pelotonnetje, met of zonder reclame, wordt op één foto begeleid door een volgauto. Een 2CV'tje uit de wereldwinkel, gemaakt van gerecycled blik (volgens het opschrift was het waarschijnlijk een oud blikje DOT remvloeistof). Ik was ooit een fervente 2CV-fan, dus andere wagens komen bij mij niet in de karavaan! Dan volgt de onvermijdelijke race tegen het uurwerk. De tijdrijders hebben zich in snelle pakken gestoken, compleet met moderne helm en bril. Maar bergrit, tijdrit of sprint, voor een enkele renner blijft het allemaal afzien. Met de gele truidrager in hun midden bereiken de renners Parijs. De Eiffeltoren is al duidelijk in zicht. De finish van de Tourwinnaar moet natuurlijk met extra nadruk in beeld worden gebracht..! 

Jeugdherinnering: Wim van Est

wielerleedIn het Groninger Stadspark vond in 1958 een wielerwedstrijd plaats voor profs. Met wie ik daar was weet ik niet meer, maar we waren mooi op tijd om de grote mannen te zien fietsen. Daar kwamen Wim van Est en Coen Niesten voorbij! Ik schraapte al mijn moed bijeen en riep "Hoi!" naar mijn grote favoriet Van Est. En geloof het of niet, hij riep "Hallo!" terug naar mij. Op die begroeting was ik buitengewoon trots. Meer dan op een handtekening. Ook al kan ik dit historische feit niet met bewijzen staven. Mijn verering voor Van Est kwam onlangs weer naar boven. In 2011 maakte ik met fietsmaat Jur een toertochtje door de Betuwe. Wij moesten op de dijk plots uitwijken voor een groepje scholieren. Ik kwam in de berm terecht en belandde nogal ongelukkig onderaan de dijk. Sleutelbeen en twee ribben gebroken. Van vriend Jo kreeg ik meteen een fotocollage toegestuurd waarop ik sta afgebeeld samen met mijn idool Van Est. Wim van Est ("IJzeren Willem" en nog vele andere bijnamen) staat bekend als de eerste Nederlander die de gele trui veroverde (1951). Maar één dag later dook hij tijdens de afdaling van de Aubisque in een ravijn. Wonder boven wonder krabbelde hij daar ongebroken weer overeind. Dit voorval bracht horlogefabrikant en wielersponsor Pontiac tot de reclameleus: "Tik, tak, Pontiac. Wim van Est viel zeventig meter diep, zijn hart stond stil, maar zijn Pontiac liep.” Bij mijn eigen val had ik zelf helaas geen Pontiac horloge om. En ook geen gele trui. Maar thuis kreeg ik wel een geel washandje op mijn hoofd.

Klik op een foto voor vergroting en fotoshow

 

 

© 20-06-2012 | webontwerp: Jo Han Khouw